ماه رمضان كه مي آید گو أنكه نويد موجي از شادي را مي دهد، موجي كه در آن هر آَنچه عربي است و اسلامي جاني تازه می یابد، حتى در آن دوران كه فشارها بر عرب وهويتش تا حدودي بسيار كارساز افتاده بود، عيد فطر چون نمادي از هويت اين مردم جشن گرفته مي شد، وبمثابه مهمترين مناسبات اين ملت شور وشغفي باخود به همراه داشت كه هركس از أن خطه را با آن خاطراتي است، تا آنجا كه “هلال العيد” در نزد اين مردم نماد شادي شد.
جاني دوباره كه اين روزها اين ملت به خود مي بيند و بازگشت به هر آنچه او را به هويتش نزديك مي كند، سنن از ياد رفته و تضعيف شده را دوباره رو كرده است، واز آن جمله است، جشن گرگيعان در 15 ماه رمضان هر سال، جشني كه در آن كودكان دربه در شادي را به خانه ها مي برند، وكف زنان در کوچه ها راه مي افتند در مي زنند، شادي مي دهند و شيرين كامي طلب مي كنند، كودك كه شاد مي شود همه خوشحال اند، جشني است كودكانه كه همه به آن دعوتند و گوي سبقت را آنكس مي ربايد كه شادي بيشتري بيافريند و شادتر باشد.
ورمضان امسال باز هم همانگونه بود، روندي صعودي بسوي بازگشت به هويت عربي، بسيار آگاهانه و با دقت و ظرافت طوري كه در آن الفت موج مي زد دوستي بود و مهرباني، و به دور از هرچه دشمني است و حقد و كراهت، آنچنان سفيد، و طاهر چون دشداشه هائي كه بر تن دارند، سفيد مي پوشند وبه خيابانها مي آيند، شادي مي پراكنند و بهم تبريك مي گويند، پيروزيشان بر نفس اماره خويش را و با لبخندی شادباش مي گويند فلاح شان را در جنگ با پلیدی نژاد پرستاني كه قصد مرگ آنان را كرده بودند.
در روستاي غزاويه بزرگ هزران مرد دشداشه پوش در روز عيد فطر به صف ايستادند كه بنظاره بگذارند هر آنچه پاكي و سفيدي است و جشن بگيرند پيروزي حيات را ، بقا را، و ماندن را، در چنین روزی در همه ی روستاها، و شهرها و محله هاي الاحواز كارناوال هاي جشن زندگي و بقا را مي توان ديد، دسته دسته، زن ومرد، و در همه جا تبريك گويان، كه بازهم جام قهرماني ماندن و حيات به ما رسيد.
عجب راهْ بلدي است اين ملت عرب الأحواز، كه در اين بحبوحه جنگ و مرگ كه بر جهان سايه افكنده است، او راه ماندن را مي داند، و راز زندگي و شادي را خوب شناخته است، واو را در هر رمضان، و در هر عيدي موعدي است با جشن ماندن، جشن زندگي.
